Zoeken
  • Ann Declerck

Help!!! Het lukt niet meer ... - Herplaatsing


Nooit gedacht dat ik ooit deze hartverscheurende keuze zou moeten maken!

2017 was een bewogen jaar. Mijn dochter kwam in februari terug thuiswonen na een mislukte relatie. Zij bracht tevens haar twee schatten Aika en Yara mee. In april kwam ons Oasis ons vervoegen. Ook deze introductie verliep vlekkeloos. Lang ging het goed – rustig.

Toen in oktober sloeg het noodlot toe. Ons Ziva werd getroffen door een hernia en was verlamd. Na een zware operatie volgde de revalidatie. Veel verdriet en totale ontreddering in de roedel bleek later.

Ikzelf was te zwak / emotioneel om mijn rol op te nemen en onze kleinste telg waande zich plots “the queen”. Na aanvaringen te hebben gehad met Aika – waardoor mijn dochter koos om te verhuizen – kreeg ze ook aanvaringen met onze Ella. Het ging van kwaad naar erger. Na het niet meer kunnen in dezelfde ruimte zijn werd het elkaar niet meer kunnen zien en niet meer kunnen ruiken. De periode met hekkens in de eetkamer en barricades brak aan. De druk op ons gezin werd heel groot. Maar wanneer is de druk zo groot dat je een beslissing dient te nemen?

Ella kwijnde weg. Kroop veel in de bench. De glans ging uit haar ogen en de levensvreugde was weg. Constant was ze op haar hoede. Ook voor Oasis was het zeer moeilijk. Ook zij vond geen rust. Bij een uitval is ze zelfs twee snijtandjes verloren. We zaten met de handen in ons haar.

Na twee hondenbegeleiders te hebben geconsulteerd heeft mijn lichaam het plots van mij overgenomen en sloeg de angst toe. De angst die ervoor zorgde dat ik zelf niet meer functioneerde. De angst die ervoor zorgde dat er aan de noodrem getrokken werd.

Ik zal nooit de dag vergeten waarop we de beslissing genomen hadden er ééntje te herplaatsen. Verschrikkelijk was het. Wie zal je herplaatsen? Het voelde zo als een mislukking aan. Wat ooit een droombeeld was was plots een hel geworden.

Na veel wikken en wegen besloten we Ella te herplaatsen. Ella was de rustigste en kon in een modaal gezin haar weg vinden. Ze was zo lief dat alles kon. Met Oasis ging het wat moeilijker zijn. Ons Oasis had een kordatere aanpak nodig – iemand die haar toonde wat kon en niet. Ik vreesde, mochten we voor Oasis gekozen hebben om te herplaatsen, ze uiteindelijk van het ene gezin naar het andere zou gegaan zijn en net dat wou ik niet. Ik wou dat al mijn hondjes een gelukkig verder leven hadden.

En ja, zeer snel eigenlijk heeft er zich iemand aangeboden om de zorg van Ella verder op te nemen. Ze verblijft momenteel bij superlieve mensen die de zorg voor haar en hun ander hondje Babs (10 jaar) zeer serieus nemen.

Het was geen gemakkelijke beslissing en heel snel veroordelen mensen je om de keuzes die je maakt. Helaas maken zij niet elke dag de stress en angst mee en zien zij hun lieve trouwe viervoeter niet wegkwijnen.

Tot op heden doet de keuze die we dienden te maken immens veel pijn maar we troosten ons met het feit dat ze goed zit.

Ik kan één iets zeker zeggen – dit wens ik mijn grootste vijand niet toe. Dit is zo goed als ondraaglijk

Ondertussen is onze Oasis terug naar de fokker. Ze hield niet op. Na Aika en Ella begon ze ook Lana en Ziva aan te vallen.

Oasis kon zich niet aarden in onze roedel. Helaas vernemen we van haar niets meer :-(

Ann Declerck

Bruidstraat 28

8470 Gistel (België)

+32 478 29 38 81

mail@anndeclerck.be

© 2020 by Ann Declerck

Logo, some pictures and text are under copyright and may NOT be copied for any purpose

Contacteer mij:

This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now